Spoedeisende Hulp op de Verlosafdeling?

Mea_tekening_01

Ze kijkt me met grote ogen aan. Een gemixt aantal emoties en vragen liggen hierin verborgen. Althans dat schat ik in. Rechtop in bed, kussens in de rug gedrapeerd om een comfortabele houding na te bootsen in het net niet comfortabele verlosbed. Naast haar zoals staat het hoort haar man. Hij kijkt naar haar en dan naar mij en weer naar haar. Hoe zij op mij reageert is voor hem wezenlijk belangrijk en die inschatting is hij nu aan het maken. Nog voor dat ik mij heb voorgesteld hebben we contact gemaakt. We stellen ons voor. Ik weet al veel over haar, deze informatie heb ik tijdens de overdracht gekregen. Eerste kindje, inleiding vanwege de zwangerschapsduur. Inmiddels heeft ze voor een ruggenprik gekozen. En een uurtje geleden had ze 4 cm. De pijn is erg goed onder controle. Ondanks dat ze comfortabel is maakt ze een nerveuze bange indruk. Het hoofd draait op volle toeren. Elke beweging die ik, de partner of verpleegkundige maakt volgt ze nauwlettend.

Wat gebeurt er bij deze vrouw in haar gevoel, kan ze daar wel bij? Waar staat ze na 9 maanden zwangerschap? Beseft ze dat ze aan de vooravond staat van de grootste life event en wat dat betekent? Weet ze dat er meer groeit dan alleen een kind in haar buik groeit, namelijk een moeder? Heeft ze in die 9 maanden het besef van haar eigen persoonlijke groei gehad en er aandacht aan besteedt?

In de verloskunde zijn we niet alleen getuige van de geboorte van een kind maar ook een moeder en vader. Waarschijnlijk heeft dit stel al vroeg in de zwangerschap alles geregeld voor het nog ongeboren kind. Er zijn ongetwijfeld behoorlijk wat aanpassingen en offers gemaakt in het voordeel van het kind. Toch roept ze vragen op bij mij. Waar staat deze voor mij volstrekt vreemde vrouw die hoogst waarschijnlijk onder mijn leiding als verloskundige gaat bevallen. Hoe is haar persoonlijke voorbereidingsproces geweest. Ik besluit met haar in gesprek te gaan. Wat heb jij van me nodig? Een blik van verbazing en dan volop oogcontact. Ik ben binnen! Je ziet haar denken en aarzelend zegt ze, dat weet ik niet Eliane. Mijn nieuwsgierigheid wordt gevoed.

De volgende vraag rolt soepel mijn mond uit. Wat heb je gedaan aan voorbereidingen in deze zwangerschap. Nou zegt ze eigenlijk niets. Ze kijk naar haar man, er komt een rimpel in het voorhoofd. Of jawel, we hebben samen een online zwangerschapscursus gedaan. Wat kan je nu daarvan gebruiken, vraag ik? We snappen het baringsproces best wel en kunnen volgen wat er gebeurt. Zij is dus redelijk gewapend met nuttige kennis concludeer ik. Toch lijkt ze geen rust te ervaren. Om mijzelf te controleren stel ik haar de vraag. Wat ervaart je op dit moment qua gevoel. De ogen draaien als het ware naar binnen en je ziet haar zoeken naar haar gevoel. Ze kijkt me aan en ik zie tranen in de ogen. Ik weet het niet zo goed zegt ze. Het staat te gebeuren maar ik weet eigenlijk niet wat me te wachten staat. De bevalling en het kind en moederschap. Ik ben erg nerveus over al deze dingen.

Terwijl zij dit zegt ben ik in mijn hoofd de verschillende processen aan het bekijken, de noodzaak voor spoedeisende hulp is groot. Het is tijd om te triageren. Wat kan ik doen om deze vrouw op weg te helpen? De tijd die ik heb is kort en zal kostbaar besteedt moeten worden, daar er meerdere vrouwen mij nodig hebben in deze drukke dienst. First things first besluit mijn brein, doe wat je kan. En dus richt ik mij op het hier en nu, namelijk het baringsproces. Ik ga haar meenemen in mijn gedachtegang. Ik zal haar voorzien van informatie en doen aan verwachtingsmanagement. Dat geeft vertrouwen heb ik gemerkt en vertrouwen geeft rust, en rust is precies datgene wat barende vrouwen nodig hebben. Daarna word ik persoonlijk met haar. Ik vertel haar het gevoel dat ik had bij de geboorte van mijn twee kinderen. Een kind is totale vreemde, groeiend in je eigen lijf. Het uiterlijk is onbekend, het karakter eveneens ook. Maar toen mijn eigen kind eenmaal in mijn armen lag voelde ik iets wat zo indrukwekkend was. Onvoorwaardelijke liefde.

En terwijl ik bezig ben mijn verhaal te vertellen zie ik in haar en zijn ogen een reikhalzend verlangen naar deze onvoorwaardelijke liefde die er zo aankomt. Ik besef dat ik zojuist spoedeisende hulp verleend op een verloskamer. En de impact daarvan, die is groot.